CHECK-IN ONLINE BOOKING
Menù

On Lemons and letting go

Categorie :
Schreef op 18 jul 2022

Beste vrienden,
Ik kom bij jullie terug, na deze moeilijke jaren, met wat van mijn gedachten.

Ik voel deze behoefte en zal proberen dit consequent te gaan doen.
Ik begin vandaag met een tekst van mijn dochter Manfreda die me raakte en die volgens mij past bij ons hart en bij de tijd waarin we leven.
(Ik weet dat het niet mijn eigen werk is, maar ik moet ergens beginnen…)
Als je haar wilt volgen, ga dan naar: https://www.manfredacavazza.com/ en abonneer je op “The deep dive”.
Ik schrijf gauw weer, dat beloof ik.
Fabrizio

 

Welkom bij nummer #6 van The Deep Dive – een tweewekelijkse nieuwsbrief die JOU inspireert om verhalen te gebruiken om gelijkgestemden te vinden.

Hallo vrienden,

Deze week wil ik het hebben over loslaten – niet in de zin van je ergens van distantiëren, hoewel wanneer je zoveel tijd als ik doorbreng met een brutale zevenjarige, dan is dat het eerste dat in je opkomt.

Nee, ik schrijf over het loslaten van je twijfels, je schrijversblok, je remmingen. Het idee kwam voort uit een heerlijke mindfulness-sessie waaraan ik met mijn netwerkgroep deelnam en die werd georganiseerd door bak legende Miranda Gore Browne. Lees meer over mijn citroenachtige openbaring in de rubriek VERHALEN.

Misschien zie je ook een kleine verandering in de naam van mijn nieuwsbrief: The Deep Dive (een diepere kijk). Ik ben volop op reis, maar ik vond The Storytelling Deep Dive als titel net te veel.

Mijn doel met deze nieuwsbrief is altijd geweest om op een dieper niveau contact te maken dan hetgeen mogelijk is op sociale media. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de zee en gebruik vaak de slogan ‘making waves with words’ (golven maken met woorden), dus The Deep Dive wordt het – voor nu in ieder geval!

Ik zou graag willen weten wat je ervan vindt. Stuur me een berichtje als je zin hebt in een gesprek, ik zou het leuk vinden om met je van gedachten te wisselen.

Freddie / Manfreda

 

VERHALEN TE VERTELLEN.

Hoe het vinden van mindfulness je kan bevrijden van de alledaagse momenten van een schrijversblok, je twijfels, of iets anders dat je afremt.

Ze gaf ons een stuk citroen en zei dat we onze ogen moesten sluiten en de geur moesten inademen. Herinneringen kwamen boven aan mijn jeugd in Italië – die snikhete zomerdagen die eindeloos duurden. Ik kon de zon bijna op mijn huid voelen branden en kon het tjilpen van de zwaluwen in de verzengende hitte horen. Ik herinnerde me hoe bij het vallen van de avond het gezoem van insecten het tjilpen overnam.

Vervolgens moedigde ze ons aan om goed naar de citroen te kijken. Ze vroeg ons te letten op de structuur van de kleine partjes fruit, het gevoel van de wasachtige schil, het aantal pitten, de levendigheid van de kleur. Ik ben dol op citroenen, maar het was vreemd om deze bescheiden vrucht zoveel aandacht te geven.

Maar toen we begonnen te praten kwamen de verhalen los.

Een vrouw beschreef hoe de citroengeur haar deed denken aan een tajine die ze had gekookt voor een vriendin die verdrietig was en opgevrolijkt moest worden. Een ander herinnerde zich dat ze limonade maakte toen ze klein was. Iemand anders herinnerde zich een schilderij met citroenen van haar grootvader, van wie ze duidelijk veel hield en die te vroeg was overleden. De verhalen gingen over nostalgie, dierbare herinneringen, eten, liefde, verdriet en vriendschap – en dit allemaal naar aanleiding van een citroen.

Ja, het was in het begin wel een beetje vreemd om daar te staan, in stilte, in die warme heerlijk rommelige keuken op het platteland van Sussex en het zomerse aroma van citroenen in te ademen met een groep mensen die ik niet echt ken.

Maar deze ervaring deed me beseffen hoe belangrijk het is om er te zijn; om mijn omgeving in me op te nemen en er af en toe bij stil te staan. Het herinnerde me eraan dat verhalen ons verbinden. Verhalen moedigen ons aan om niet te oordelen; ze onthullen de zachtere, meer menselijke kant van mensen en situaties. De scherpe citrus geuren van mijn mindful citroen deden me beseffen hoe waardevol het is om los te laten.

Er zijn momenten in het leven – op het werk, terwijl je schrijft, als ouder – dat je moet loslaten. Je moet je onzekerheden, de zorgen, je belemmeringen loslaten. Je moet het idee loslaten dat wat je schrijft perfect moet zijn; je moet het uit je hoofd zetten, en gewoon op verzenden klikken. En wanneer je een ouder bent, dan moet je uiteindelijk ook je kinderen loslaten, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot de sterke, onafhankelijke volwassenen die je wilt dat ze zijn.

Gewoon loslaten.

Er zijn zoveel dingen die me duidelijk maken dat ik op dit moment los moet laten. Het begon allemaal in die keuken, waar ik mijn (half) Britse gevoel van onhandigheid losliet. Georganiseerd door The Collective, een heerlijk ondersteunende netwerkgroep, nam ik deel aan een bak- en mindfulness-sessie met Miranda Gore Browne – (http://mirandagorebrowne.co.uk/) finaliste tijdens het eerste seizoen van The Great British Bake Off, die behalve dat ze kan bakken, ook schrijfster en bovenal een fantastisch mens is.

Ja, ik besef dat het een beetje vreemd klinkt en dat ik mijn tijd wellicht beter kan besteden. Misschien moet ik niet aan citroenen snuiven en er over schrijven, vooral gezien de huidige verbijsterende en zeer verontrustende situatie in de wereld. En toch, alleen al het samenzijn met echte mensen en het delen van deze eerlijke gesprekken was zeer levensbevestigend. Tijdens de afgelopen twee jaren, geteisterd door een pandemie, heb ik niet vaak de kans gehad om contact te leggen met collega-freelancers (of met wie dan ook) en elke keer wanneer ik dat nu doe, voel ik me energiek.

Ondertussen laat ik mijn bedriegerssyndroom op het werk los. Ik werk momenteel aan een boek over Nyetimber, de wijngaard in Sussex. Het is een voorrecht om dieper in te gaan op de wijze waarop dit wijnhuis het pad van de Engelse mousserende wijn heeft geëffend. De afgelopen maanden was ik druk met plannen, nadenken en onderzoeken en stelde ik het moment om met een tekst te beginnen steeds weer uit. Maar nu nadert mijn deadline, nu moet ik echt beginnen met schrijven.

En nu ben ik (hard) bezig om mijn tienerdochters (een beetje) los te laten. Ze moeten fouten maken, onafhankelijk zijn, en hun eigen weg en identiteit vinden. Dat is niet gemakkelijk. In mijn ogen zijn het nog steeds de kleine meisjes die zo graag een broodje vis eten en geduwd moeten worden wanneer ze op een schommel zitten. Maar Dr. Tara Porter’s uitstekende gids voor jonge vrouwen ‘You Don’t Understand Me’ heeft mijn ogen geopend voor het idee dat je je moet afscheiden van je ouders om volwassen te worden. Je moet in opstand komen tegen alles waar zij voor staan. Ik weet (of hoop tenminste) dat mijn meisjes uiteindelijk bij me terug zullen komen, maar voor nu is hun brutaliteit een normale opgroeifase die ik bijna moet aanmoedigen. Ik kan trouwens niet geloven dat ik dat net gezegd heb.

Dus, als je voelt dat je vastloopt, moeite hebt om vooruit te komen met schrijven, in je werk, je relaties of de kinderen, probeer dan eens om het los te laten. Ik vind mijn mindful momenten waar ik maar kan – voornamelijk tijdens het koken, wandelen, hardlopen en yoga.

Laat me weten of het werkt; ik hoor graag van je.

 

VERHALEN WAAR IK VAN HOU.

De boeken, woorden en verhalen die me deze week geïnspireerd hebben.

Miranda liet ons, tijdens onze mindfulness sessie, een opname horen van dit prachtige gedicht, dat precies samenvat hoe ik me nu voel. Luister, het is bevrijdend: She Let Go door Safire Rose – voorgelezen door John Siddique.

De fantastische en ongelooflijk goed onderbouwde nieuwsbrief van mijn cliënt, die ik elke week redigeer, resoneert vaak diep met mij. Geschreven door consultant en coach Anne Muhlethaler, is de nieuwsbrief boordevol inzicht, bevat het interessante citaten en links naar artikelen om dieper in te gaan op het onderwerp van de week. Het gaat over het overwinnen van obstakels door zich te concentreren op het proces – in wezen het loslaten van je angst en het nemen van die eerste stap. Ze verwijst naar een oud interview met schrijver Steven Pressfield in gesprek met Tim Ferriss. Ik hou vooral van dit citaat:

Ben je verlamd door angst? Dat is een goed teken. Angst is goed. Net als zelftwijfel, is angst een indicator. Angst vertelt ons wat we moeten doen. Onthoud één vuistregel: hoe banger we zijn voor een werk of roeping, hoe zekerder we kunnen zijn dat we het moeten doen. – Steven Pressfield, De oorlog van de kunst.

Dr. Tara Porter’s boek You Don’t Understand Me is gericht op tieners, maar ik wilde het eerst lezen voordat ik het aan mijn 14-jarige gaf, omdat ik niet zeker wist of ze oud genoeg zou zijn om het te begrijpen. Ik denk niet dat ze dat is – sommige hoofdstukken zijn nogal zwaar met een psychologie kijk op zaken – maar het helpt me om haar stemmingen te begrijpen. Als je tienermeisjes in huis hebt, raad ik je dit boek ten zeerste aan.

 

HET LAATSTE WOORD.

Soms is het niet ok om los te laten

Er zijn momenten dat je een standpunt moet innemen en je moet uitspreken. Het nieuws van de andere kant van de oceaan (News from across the pond) dat het Hooggerechtshof het arrest Roe vs Wade uit 1973, dat abortus in het hele land legaliseerde, ongedaan zou kunnen maken, komt dicht in de buurt van een dystopische Handmaid’s Tale vorm van realiteit. Het is verbijsterend. Wat is er in godsnaam gebeurd met de vooruitgang?

Ook moeten we ons uitspreken tegen vrouwen die openlijk toegeven zichzelf uithongeren om in een jurk te passen. Genoeg. Het is 2022, en we gaan achteruit. Schrijfster Donna Ashworth vat het hier briljant samen.

Dat is alles voor nu – heb een fijn weekend en tot over een paar weken. Bezoek mijn website om meer te weten te komen over wat ik doe en hoe we samen zouden kunnen werken.

Liefs Freddie / Manfreda

 

 

 

 

- Categorie: -